Είσοδος
Θεατρόφιλος
«ΨΕΚΑΣΑ ΤΗΝ ΕΛΙΖΑ»
 
Γεωργία Παπαβασίλη 16/02/2012 10:24
 

«ΨΕΚΑΣΑ ΤΗΝ ΕΛΙΖΑ».. μάλλον μου θυμίζει το σλόγκαν «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε».. και από την άλλη «τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι».. είναι το κενό που νιώθεις εντός σου μετά από μια παράσταση άδεια.. χωρίς ουσία και νόημα ύπαρξης.. δεν είναι ο σκοπός, γράφω κάτι για να γράψω.. στην περίπτωση αυτή, αυτό έγινε.. το έργο αυτό (ο Θεός να το κάνει έργο!) το έγραψαν ο Νίκος Μουτσινάς και η Τζένη Διαγούπη και το χαρακτήρισαν στα δελτία τύπου μαύρη κωμωδία.. και να ήταν κωμωδία και να γελάγαμε πραγματικά, εντάξει αλλά αυτό τι ήταν.. αν κάποιος κατάλαβε τι ακριβώς ήθελα να πει το έργο και ποια ήταν επί της ουσίας η υπόθεση του να το γράψει γενικά!  Το δελτίο τύπου λέει « Και ήταν η Ελίζα! Ποιος θα το πίστευε; Με γυαλιά, μαντήλι και  καπαρντίνα. Όχι δεν είναι δικηγόρος! Τρελή είναι.. Μου επιτέθηκε! Όχι, δεν είχε όπλο! Ούτε μαχαίρι! Μ' έριξε κάτω κι ήρθε από πάνω μου και ούρλιαζε ότι αιμορραγεί. Όχι, δεν  λεκιάστηκα. Ήταν εσωτερική αιμορραγία! Τί να έκανα; Δε με άφηνε να φύγω. Την ψέκασα μ' εντομοκτόνο. Δεν είχα άλλη επιλογή, θόλωσα! Όχι, δεν έχω κατσαρίδες, προληπτικά το πήρα. Όχι δεν τη σκότωσα. Αν και πολύ θα το 'θελα. Ε;...δεν ξέρω τί απέγινε η Ελίζα, το' βαλα στα πόδια.

Όχι το εντομοκτόνο. Εγώ! Το' βαλα στα πόδια!».. διαβάζω κι αυτά, μπας κα καταλάβουμε όλοι μαζί κάτι.. «Το τρένο της ζωής της Ελίζας ταξιδεύει μαζί της για την μεγάλη ανατροπή... Τάκης, Τζένη, Υβόννη, Κωνσταντίνος, Ντορίτα στα άκρα... Οι συμπτώσεις, η τύχη, ο έρωτας, η φιλία και η αναμονή; Μια παρέα ξεκινά να κάνει ένα πάρτυ γενεθλίων. Τι συμβαίνει σε ένα βαγόνι τρένου; Σε ένα αυτοκίνητο.... πριν καν φτάσουν; Τι γίνεται όταν χτυπάει το κουδούνι και δεν ξέρεις ποιος είναι;  Την ανοίγεις την πόρτα; Ο εαυτός που όλοι ψάχνουμε. Θες να τον βρεις; Θες να χαρείς; θες να τον ακούσεις; Θες να πάμε;».. όχι δεν ήθελα να πάω.. αλλά πήγα! Ανάθεμα το κέντρο και τα συγκοινωνιακά προβλήματα του.. απλά είχα ψυχολογία το να βγω και να πάω θέατρο και αφού δεν προλάβαινα να πάω εκεί που ήθελα, σκέφτηκα να πάω στο «Χώρα» που είναι πολύ κοντά μου.. πίστευα ότι θα ήταν καλύτερο από αυτό που είδα αλλά όχι τίποτα.. φθάνοντας είχε μια απίστευτη ουρά στο ταμείο και μπροστά μου ήταν η ροκ Ελεονόρα Ζουγανέλη.. απίστευτος κόσμος.. υπήρχαν άτομα μπροστά μου που πλήρωναν.. πρέπει να ήταν μέρα που να είχαν δώσει πάρα πολλές προσκλήσεις όπου τις είχαν έτοιμες πάνω με τις θέσεις.. μας βάζουν εξώστη.. αλλά βλέπεις μια χαρά.. οκ, ο Μουτσινάς έχει το φανατικό κοινό του, που μόλις βγήκε στην σκηνή έπεσαν βροχή τα χειροκροτήματα.. και γενικά με το που έβγαινε στην σκηνή χωρίς κάτι να κάνει, απλά με την περούκα και να καπνίζει, γέλαγε το σύμπαν χωρίς ουσία.. τι γίνεται βρε παιδιά σκέφτομαι.. τόσο απ'έξω από το κλίμα, πάλι σκέφτομαι! Δύο μέρες συνεχόμενες.. δύο μέρες μόνο.. όλοι αυτοί που παίζουν έχουν εγκλωβιστεί στην τηλεοπτική τους εικόνα που δεν θα ξεφύγουν ποτέ, γιατί άλλωστε να ξεφύγουν αφού αυτό πουλάνε και κάποιοι

αγοράζουν.. πάντα σαχλαμάρες θα κάνουν, κυρίως ο Μουτσινάς.. όλοι έλεγαν βγαίνοντας ότι είναι αυτό που κάνει με την Ηλιάκη και που είναι αυτή.. όμως έχει φανατικό κοινό.. αλλά το κοινό του στο τέλος χειροκρότησε μία φορά κι αυτή παγωμένη.. απίστευτο! Ακόμα και σε χάλια παράσταση π.χ. η Παναγία των Παρισίων, ο κόσμος χειροκρότησε κι άλλες φορές.. τελικά μήπως το κοινό του αισθάνθηκε προδομένο; Λέω εγώ τώρα.. δεν τον είχα ξανά δει να παίζει αλλά όσο θα παίζει αυτό του στυλ, δεν θα τον ξανά δω.. η Τζένη Διαγούτη κι αυτή μία από τα ίδια με την tv, μια φωνή τσιρίδα κι αυτό το λένε παίξιμο, οκ.. για εκείνη που απορώ πώς δέχτηκε να παίξει σε αυτό το τερατούργημα είναι η Αγγελική Δημητρακοπούλου που την έχω ως καλή ηθοποιό της γενιάς της.. απορώ.. γιατί το έκανε αυτό στην καριέρα της και στον εαυτό της.. γιατί; Η Μαρία Σολωμού, ήταν ακριβώς σαν να την βλέπατε στους singles και γενικότερα αυτό το νευρωτικό στυλ που το έχει και στην ζωή της.. ωραία έπαιζε η Μαριάνθη Φωτάκη και ο Γρηγόρης Σταμούλης, σε αυτό βέβαια που τους έδωσαν.. α! να σημειώσουμε πώς έπαιζαν με μικρόφωνα.. οπότε όσοι τσίριζαν, τσίριζαν εις διπλούν και δεν ήταν ευχάριστο.. στο διάλειμμα φεύγουν κάποιοι.. εγώ σκέφτηκα να φύγω αλλά τελικά έμεινα.. η σκηνοθεσία ήταν της Ζωής Ξανθοπούλου και του Νίκου Μουτσινά, βάσει κειμένου πιστεύω ότι ήταν συμπαθητική.. τίποτα το ιδιαίτερο.. Τα σκηνικά- κουστούμια είναι του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, τα φώτα της Σοφίας Αλεξιάδου, η  κινησιολογία της Έλενας Γεροδήμου, η μουσική επιμέλεια του Νίκου Μουτσινά (τα κάνω όλα και συμφέρω!, συμπαθητική όμως!).. αν θέλετε να πάτε απλά να γελάσετε και να περάσετε καλά, μην πάτε, καλύτερα να πάτε σε άλλη παράσταση γι'αυτό το σκοπό.. ούτε στον εχθρό μου! Πραγματικά όμως!