Είσοδος
Θεατρόφιλος
«ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ.. ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΙΠΟΤΑ»
 
Γεωργία Παπαβασίλη 15/02/2012 11:31

«ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ.. ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΙΠΟΤΑ».. πήγα για πρώτη φορά στο θέατρο «Άλφα» στις 13/11/1998 και είδα το «Ανοιχτοί λογαριασμοί» του Τζον Πρίσλεϊ, σε σκηνοθεσία του Στέφανου Ληναίου. Έπαιζαν ο τελευταίος, η Έλλη Φωτίου, ο Χρίστος Πάρλας, ο Τάκη Παπαματθαίου κλπ... και ήμουν εκεί ξανά στις 13/11/2011, 11 χρόνια μετά την ίδια ακριβώς μέρα.. μια σειρά παρακάτω.. απίστευτο.. συγκινήθηκα.. και κυρίως για άλλη μια φορά διαπιστώνεις πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή.. ακύρωση μέλους και έτσι λέω να την χρησιμοποιήσω εγώ την πρόσκληση.. ήμουν στην ουρά στο ταμείο και διαπιστώνω με χαρά πώς αγοράζουν εισιτήρια και δεν είναι μόνο το κοινό των άνω των εξήντα αλλά και νέοι.. περιμένω την σειρά μου.. η κυρία στο ταμείο είναι τυπική.. λέω το επίθετο και από πού έχω την πρόσκληση.. ψάχνει τα χαρτιά της.. ναι μου λέει, το μικρό; σαν να θέλει να με αιφνιδιάσει.. Της το λέω.. είναι έξυπνη και επαγγελματίας σκέφτομαι και έτσι πρέπει να είναι.. κατεβαίνω τα σκαλιά.. ο κύριος που μου κόβει το χαρτάκι είναι πολύ ευγενικός.. με ευχαριστεί κι όλας παρ' όλου που έχω πρόσκληση.. κατεβαίνω κι άλλα σκαλιά.. είχα ξεχάσει πώς ήταν το φουαγιέ.. είναι από τα φουαγιέ που αγαπώ.. για την ακρίβεια που λατρεύω.. όπως του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας».. γεμάτο παρελθόν και ιστορία.. γιατί ως γνωστόν χωρίς παρελθόν, δεν μπορούμε να έχουμε παρόν αλλά ούτε και μέλλον.. τα χαζεύω όλα και προσπαθώ να διαβάσω ότι προλάβω.. θέλω να βγάλω φωτογραφίες με το κινητό αλλά πέρα του ότι δεν θα βγουν καλές, δεν έχω το θάρρος και κυρίως την όρεξη να εξηγήσω.. θα μπορούσα να ζητήσω την κα Ζαχαριουδάκη λόγω «ηλεκτρονικής φιλίας» αλλά δεν το κάνω.. θέλω απλά να δω τα πράγματα και να τα νιώσω χωρίς να ξέρει κανείς ποια είμαι.. όχι ότι με ξέρει κανείς και έχει σημασία.. αλλά έχουμε αυτή την συνεργασία.. και τώρα που το σκέφτομαι ίσως να πάω κάποια άλλη στιγμή.. κοιτάζω τις φωτογραφίες στο φουαγιέ.. κάπου βλέπω μία με το ζευγάρι Φο-Ράμε και το ζευγάρι Ληναίος-Φωτίου.. να πω ότι, ως θεατρικό συγγραφέα, τον Ντάριο Φο, τον γνώριζα και αν και λάτρης του θεάτρου δεν είχα δει έργο του, παρά μόλις πέρσι με το γνωστό σε όλους «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», με το να παίρνει πολλά βραβεία από τα βραβεία του κοινού «αθηνοράματος» 2010.. δεν λέει πάντα κάτι απαραίτητα αυτό. Θα ήθελα να σταθώ λίγο στο ίδιο τον συγγραφέα.. Ο Ντάριο Φο είναι ένας συγγραφέας  άμεσος, ανθρώπινος, ανατρεπτικός αλλά συγχρόνως δίνοντας στο κοινό με χιούμορ και μαεστρία τα μηνύματα που θέλει να περάσει. Θέλει να αφυπνίσει λαούς και συνειδήσεις. Ο Ντάριο Φο, είναι ένας Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, που ζει, και γεννήθηκε στις 24/3/1926, και είναι επίσης ευθυμογράφος, ηθοποιός, θεατρικός σκηνοθέτης και συνθέτης. Πήρε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1997. Χρησιμοποιεί τεχνικές της «κομέντια ντελ' άρτε» και συνεργάζεται στενά με τη σύζυγό του Φράνκα Ράμε. Διαβάζω τα εξής.. «Μετά τον πόλεμο, συνέχισε τις σπουδές αρχιτεκτονικής στο Μιλάνο. Εκεί αναμείχθηκε με τα λεγόμενα μικρά θέατρα (teatri piccoli), στα οποία άρχισε να παρουσιάζει τους αυτοσχέδιους μονολόγους του. Το 1950 άρχισε να εργάζεται στο θέατρο του Φράνκο Παρέντι, και σταδιακά εγκατέλειψε την εργασία του ως βοηθός αρχιτέκτονα. Το 1951 ο Φο συναντάει τη Φράνκα

Ράμε, γόνο θεατρικής οικογένειας, όταν δούλευαν μαζί στην παραγωγή της επιθεώρησης Εφτά ημέρες στο Μιλάνο. Μετά από λίγο καιρό, αρραβωνιάστηκαν και παντρεύτηκαν. «Ο Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού» (1970) ασκούσε κριτική στην κατάχρηση εξουσίας του συστήματος δικαιοσύνης. Ο Φο το έγραψε μετά από μια τρομοκρατική επίθεση από ακροδεξιούς στην Εθνική Αγροτική Τράπεζα (Banca Nazionale dell'Agricoltura) στο Μιλάνο. Το έργο του «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω»! (1974) ήταν μια φάρσα για το κίνημα αυτοδιαχείρισης όπου γυναίκες (και άντρες) έπαιρναν ότι ήθελαν από την αγορά, πληρώνοντας μόνο ότι μπορούσαν. Το 1975 ο Φο προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ για πρώτη φορά. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες.. το τελευταίο και μόνο δηλώνει πολλά κυρίως για την απήχηση που έχουν τα έργα του σε όλο τον κόσμο.. γιατί στην ουσία παντού οι άνθρωποι στον κόσμο, με τον ίδιο τρόπο χαίρονται αλλά και με τον ίδιο τρόπο πονάνε και λυπούνται.. το έργο «Δεν πληρώνω.. δεν πληρώνω τίποτα!» είναι επίκαιρο από ποτέ, ειδικά στην χώρα μας..  το έργο παίχτηκε το 1977 στο Μιλάνο από τη θεατρική ομάδα του Ντάριο Φο και της Φράνκα Ράμε με τίτλο «NON CI PAGA... NON CI PAGA...», εμπνευσμένο από την απελπισία του καταναλωτικού κοινού μπροστά στις παράλογες αυξήσεις της αγοράς. Μόλις πρωτοπαίχτηκε στο Μιλάνο, κάποιοι «εύθικτοι» έμποροι, πήγανε το Ντάριο Φο στα δικαστήρια κατηγορώντας τον ότι ξεσήκωνε σε ανταρσία τους πελάτες τους, όπου αθωώθηκε, με την περίφημη φράση του εισαγγελέα ότι «πρέπει να δικαστεί μαζί του και ο Αριστοφάνης». Έχει παιχτεί και παίζεται συνέχεια από πολλούς θιάσους σε όλη την Ελλάδα.. Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε στην Αθήνα στο θέατρο ΑΛΦΑ με τον τίτλο "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ... ΔΕΝ ΠΗΡΩΝΩ..." τον Οκτώβρη του 1979 μέχρι το Μάη του 1981. Ξαναπαρουσιάστηκε το 1986, το 1991 και το 2000 με την εκσυγχρονισμένη διασκευή του συγγραφέα όταν συναντήθηκαν τα δύο ζεύγη στους Δελφούς, στην τιμητική εκδήλωση που του έγινε για το βραβείο Νόμπελ που πήρε ο Φο το 1997. Τώρα παρουσιάζεται με την πρόσφατη διασκευή του Ντάριο Φο και με το νέο τίτλο « SOTTO PAGA...NON SI PAGA...», «Δεν πληρώνω... δεν πληρώνω τίποτα...». Η ιστορία του έργου είναι ότι οι γυναίκες στο Μιλάνο αποφασίζουν να μην πληρώσουν τις αυξημένες τιμές των προϊόντων και εξακολουθούν από μόνες τους να πληρώσουν σύμφωνα με τις παλιές τιμές. Επεμβαίνει η αστυνομία και η ιστορία εξελίσσεται. Οι γυναίκες αρνούνται εντελώς να πληρώσουν και αρπάζουν πακέτα με τρόφιμα, κονσέρβες και ό,τι άλλο βρίσκουν. Άλλες πάλι φτάνουν σε σημείο να τα κρύβουν κάτω από το φόρεμά τους παριστάνοντας τις έγκυες. Αρχίζει ένας κύκλος απίθανων παρεξηγήσεων και ιλαροτραγικών επεισοδίων με το να ξεσηκώνονται και οι άντρες. Η αλήθεια είναι πώς το ζεύγος Ληναίος – Φωτίου έχουν μία αδυναμία στον Ντάριο Φο και τον αγαπούν αλλά γιατί πιστεύουν, νομίζω, πολύ στην δυναμική των έργων του και στην επαναστατικότητα τους αλλά και τα μηνύματα που περνιούνται μέσα από το γέλιο. Αλλά κι ο ίδιος τους αγαπάει και μάλιστα είπε σε μια συνέντευξη του, ο Φο, πως «μόνο ένας Έλληνας κατάλαβε πώς πρέπει να παίζεται το Δεν πληρώνω, γι' αυτό έχει επιτυχία». Ο θίασος Ληναίου-Φωτίου, παίζουν και αποδίδουν τα έργα του Φο φυσικά, χωρίς φαρσική υπερβολή και αυτό αναγνωρίζεται από τον ίδιο τον συγγραφέα. Είναι προφητικός ο Φο και μου θυμίζει το κίνημα «Δεν πληρώνω» που ξεκίνησε στην χώρα μας με τα διόδια. Τα θέματα του είναι πάντα επίκαιρα και πιστεύω πώς πάντα θα είναι αιωνίως κι αυτό είναι η επιτυχία ενός συγγραφέα, δηλαδή όποτε και να παίζεται το έργο του σε όποια εποχή να απευθύνεται πάντα και να «μιλάει» στο κοινό.. Βλέπεις την αλήθεια.. ο κόσμος βλέπει πάνω στην

σκηνή πρόσωπα οικεία, που βλέπει στην καθημερινότητα του. Ο κόσμος του θεάτρου είναι πολύ ευγενικός, το ίδιο και οι ταξιθέτριες. Μπαίνοντας στην αίθουσα με τα κόκκινα καθίσματα και ακούγοντας το πολύ περίεργο κουδούνι κάθομαι αναπαυτικά στο κάθισμα μου και περιμένω να δω.. δεν ακούγεται μήνυμα για κινητά.. σκέφτομαι, το κοινό όταν είναι καθαρά θεατρικό δεν θέλει οδηγίες.. ξέρει τι να κάνει και κυρίως πώς παρακολουθεί  μια παράσταση.. όταν βγαίνει στην σκηνή η κα Φωτίου το κοινό χειροκροτά.. σε όλη την διάρκεια του έργου είναι πολύ καλή και θα έλεγα στοργική και αφήνει χώρο στην νέα συμπρωταγωνίστρια της Κατερίνα Ζαχαριουδάκη, να αναδείξει το ρόλο της Μαρίας. Της το έχω πει ξανά, είναι τυχερή που είναι δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν ήθος και δεν έχουν προδώσει ποτέ το κοινό και τις αξίες τους αλλά και που έχουν άπειρο ταλέντο.. πάντα να κάνετε τέτοιες συνεργασίες, της ευχήθηκα.. είναι πάντως μια κοπέλα που σέβεται και με ευγένεια κι αυτό μου αρέσει, μου αρέσει πολύ.. για μένα η γνώση της, τα όνειρα της και οι αξίες της θα είναι η όλη της περιουσία στην ζωή της και στο θέατρο.. θα κάνει και άλλες αξιόλογες δουλειές, είμαι σίγουρη.. έχει κάτι ελπιδοφόρο η ματιά της.. Η κα Φωτίου είναι η ήρεμη δύναμη, είναι κάνει πάντα ένα βήμα πίσω από τον κο Ληναίο αλλά είναι συγκινητική η αγάπη και ο θαυμασμός που έχει γι'αυτόν.. με συγκίνησε αυτή η παράσταση.. ήταν καταπληκτική «Ρόζα».. γρήγορη, έμπειρη και σίγουρη.. ο κος Ληναίος έκανε την μετάφραση, την απόδοση, την σκηνοθεσία, η οποία όπως πάντα θα λέω τα κλασικά έργα θα πρέπει να αποδίδονται κλασικά και αυτό, αυτό ήταν! Είναι τόσο έμπειρος και προικισμένος που σε παρασύρει όπου θέλει αυτός, γιατί έχει την γνώση, την εμπειρία αλλά και την αγάπη γι'αυτό που κάνει. Το κοινό ήταν ανάμεικτο ηλικιακά.. γελούσε και ευχαριστιόταν το έργο.. ειδικά μια κυρία πίσω μου με τον Ληναίο και το «δεν φεύγει» είχε πεθάνει στο γέλιο.. συγκινήθηκα από ένα ζευγαράκι μπροστά μου που όταν ήταν να χειροκροτήσουν τον κο Ληναίο σήκωσε το παλικάρι τα χέρια του ψηλά και συγκινούμαι γιατί αυτοί είναι το μέλλον.. εγώ πλησίον στα σαράντα (38 θα γίνω το 2012).. λες εντάξει.. δεν είμαστε πια η νέα γενιά.. μαζί τους ήταν Θοδωρής Προκοπίου στον διπλό ρόλο του Πεπίτο και του πατέρα του Τζιοβάνι, πολύ καλός, ο Χρήστος Κελαντώνης , ως αστυνόμος, μας κέρδισε πολύ,  πολύ πολύ καλός, και ο  Θανάσης Μπριάνας, ο Λουίτζι,  ήταν καλός. Τα σκηνικά είναι του Ζαφείρη Γαλάνη και είναι άκρως πετυχημένα και ταιριαστά με το έργο, μπράβο πολύ καλή δουλειά πραγματικά. Η μουσική επιμέλεια είναι της Κυριακής Μαργαρίτη που είναι καλή δουλειά και δένει στο συνολικό αποτέλεσμα της παράστασης. Στο τέλος πάντα της παράστασης ο κος Ληναίος, μιλά στο κοινό.. το έχει τόσο ανάγκη να έρθει κοντά στο κοινό, γιατί αγαπά πραγματικά το κοινό και το θέατρο κι αυτό είναι συγκινητικό, μιλά λίγο όπως τότε πριν έντεκα χρόνια για την εσωτερική φωνή εντός μας.. ακόμα τον θυμάμαι.. κάποια πράγματα σου μένουν.. όσα χρόνια κι αν περάσουν.. τα αληθινά ίσως κι αυτά που άγγιξαν την ψυχή.. Θα κλείσω με ένα ρόλο που αγαπά αλλά και που την έχει στιγματίσει την κα Φωτίου το «Καληνύχτα Μαργαρίτα» και με μια φράση που μου είπε η κα Ζαχαριουδάκη, που πιστεύει ο κος Ληναίος, η τέχνη πρέπει πάντα να έχει κάτι να πει, να είναι ωφέλιμη.. πόσο τυχερή είμαι σκέφτηκα βγαίνοντας στο κρύο εκεί στο Πολυτεχνείο που είδα αυτή την παράσταση και που δεν κάθισα για άλλη μια φορά στον καναπέ μου.. θέλει αντίδραση και πράξη.. είναι καιρός να κάνουμε κάτι! Τώρα!