Είσοδος
Θεατρόφιλος
Η ΘΕΙΑ ΚΙ ΕΓΩ

Γεωργία Παπαβασίλη 10/02/2012 11:55
 

Η ΘΕΙΑ ΚΙ ΕΓΩ.. όταν το είχα δει το καλοκαίρι ότι θα παιχτεί το συγκεκριμένο έργο με τους συγκεκριμένους ηθοποιούς και με τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη, είπα ότι θα είναι κάτι καλό.. το έργο είναι του Καναδού Μόρις Πάνιτς, χαρακτηρίζεται ως μαύρη κωμωδία και παίζεται στο θέατρο «Βασιλάκου». Το έργο αυτό ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και διαπραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μοναξιά και την ανάγκη

που αυτή γεννά για επικοινωνία και συντροφικότητα. Όλα αυτά δοσμένα με χιούμορ, σασπένς και ευαισθησία μέσα από συνεχείς ανατροπές και απρόσμενες καταστάσεις. Ένας ανιψιός αναγκάζεται να επισκεφθεί και να συμβιώσει με την από χρόνια χαμένη υπερήλικη θεία του. Το αταίριαστο αυτό ντουέτο, ένα δυναμικό δίδυμο, περνά όλη τη γκάμα των αισθημάτων και των καταστάσεων. Οι κωμικές στιγμές διαδέχονται τις δραματικές, σ' ένα σκηνικό παιχνίδι συνεχών εκπλήξεων, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Είναι σα να παρακολουθεί κανείς μια ανελέητη πάλη μεταξύ δύο κολοσσιαίων μονομάχων, ένα απολαυστικό ρινγκ, πάνω σε όλα τα μεγάλα θέματα της ζωής.  Την εκπληκτική σκηνοθεσία (λατρεύω όλες τις δουλειές του) την έχει κάνει ο Πέτρος Ζούλιας, πάρα πολλή καλή.. την μετάφραση ο Γιώργος Βάλαρης, την απόδοση ο Αντώνης Γαλαίος, τα σκηνικά – κοστούμια η Αναστασία Αρσένη (γενικά μας άρεσαν), τους φωτισμούς ο Ανδρέας Μπέλης, την μουσική επιμέλεια ο Παναγιώτης Αυγερινός (πολλή προσεγμένη) και ο βοηθός σκηνοθέτης είναι ο Μαρίνος Δεσύλλας. Στον ρόλο του

ανιψιού είδαμε τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, που μου θύμισε την φιγούρα των ρόλων που παίζει στην τηλεόραση αλλά πρέπει να παραδεχτώ πώς ο ρόλος του πήγαινε «γάντι» και η απόδοση του ήταν πολλή καλή και σε πήγαινε όπου ήθελε.. η «θεία» Μπέτυ Βαλάση ήταν εξαιρετική γιατί στην ουσία το έργο να είναι πάνω στον Χατζηπαναγιώτη γιατί έτσι είναι και το κείμενο αλλά αν παρατηρούσε κανείς τις εκφράσεις της και το στυλ της ήταν σαν να έπαιζε με την σιωπή της.. πιο δύσκολο και ουσιαστικό.. γελάσαμε σε πολλές ατάκες αλλά και συγκινηθήκαμε στο τέλος.. φεύγεις με μια γλυκιά αίσθηση.. ένα έργο πραγματικά που αξίζει και ξυπνάει την τρυφερότητα και την ευαισθησία ακόμα και σε αυτούς που νομίζεις ή νομίζουν πώς δεν έχουν..