Είσοδος
Θεατρόφιλος
«ΜΑΝΤΑΜ ΦΛΟ»
 
Γεωργία Παπαβασίλη 09/02/2012 13:05

«ΜΑΝΤΑΜ ΦΛΟ».. ήταν κάτι απρόσμενο το να πάω στην γενική πρόβα.. ο καθηγητής των Ιταλικών, μας είχε ακυρώσει το μάθημα (ευτυχώς!) και μιάμιση ώρα πριν η Χρύσα μου δίνει αυτή την πρόσκληση.. θα την έβλεπα σίγουρα αυτή την παράσταση και επί πληρωμής γιατί θαυμάζω και αγαπώ την κα Βαλάκου και ήμουν σίγουρη πώς θα ήταν μια καταπληκτική παράσταση.. άλλωστε κάθε Πέμπτη έχει γενική είσοδος 10 ευρώ.. θα πήγαινα.. την κυρία Βαλάκου την είδα για πρώτη φορά στο «Εθνικό θέατρο» (7/4/1996), στην θεατρική παράσταση «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα» του Λόρκα σε σκηνοθεσία του Στ. Ευαγγελάτου όπου μαζί της έπαιζαν πολύ αξιόλογες κυρίες (Ν. Αγγελίδου, Β. Ζαβιτσιάνου, Ευαγγ. Μουμούρη, Έφη Ροδίτη, Έλλη Φωτίου).. υπέροχη παράσταση.. εκεί στην Αγίου Κωνσταντίνου.. υπέροχη κλασική παράσταση.. στην συνέχεια, την είδα (26/12/1996) στο θέατρο «Ριάλτο» τότε, τώρα «Αλέκος Αλεξανδράκης», στο έργο «Φθινοπωρινή Ιστορία» του Αρμπούζοφ, μαζί με τον Α. Αντωνόπουλο.. καταπληκτική και συγκινητική παράσταση.. αριστούργημα αυτή η παράσταση.. μετέπειτα την είδα (25/11/2003) στον καταπληκτικό και καθηλωτικό μονόλογο της «Ρόουζ» του Σέρμαν, στο θέατρο «Χώρα».. άλλη μια θαυμάσια παράσταση.. σκέφτομαι πώς σε όλα τα έργα που την έχω δει, είναι έργα υπέροχα και το συνολικό αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό.. η μία δουλειά της καλύτερη από την άλλη.. ακόμα την είδα (25/12/2004) στο θέατρο «Τζένη Καρέζη», στην θεατρική παράσταση «Ο τελευταίος επισκέπτης» του Ουίλιαμς, μαζί με την Ν. Μεντή, την Ε. Μαλικένζου και τον Τζώρτζογλου. Τέλος, πριν την «Μαντάμ Φλο», την είδα στο «Εθνικό θέατρο», στο έργο «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ, επίσης πολλή καλή παράσταση. Στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα» για να είμαι ειλικρινής όποτε πάω φοβάμαι και όταν πηγαίνω και ακόμα περισσότερο που φεύγω, αν και άνθρωπος του κέντρου.. και θέλω να ενισχυθεί το κέντρο.. πήγα για πρώτη φορά σε αυτό το θέατρο, τον Μάρτη του 2009, μαζί με την Ελένη και είδαμε την παράσταση «το υπέροχο μου διαζύγιο».. ωραίος μονόλογος με την κα Σμυρναίου.. γενικά μπορώ να πω πώς είναι ωραίος χώρος, για την ακρίβεια ένα ωραίο νεοκλασικό

και κάνει καλές ποιοτικές δουλειές.. με την σκάλα που πάντα, αν και έχω πάει αρκετές φορές, την «φοβάμαι».. αν και είναι απολύτως ασφαλής.. αλλά όλες οι κυρίες το συζητάνε! Πάω τρέχοντας, ο κύριος στο ταμείο όταν του λέω έχω μία πρόσκληση και πριν προλάβω να πω όνομα, μου λέει να ανέβω πάνω.. πάω στην αίθουσα λαχανιασμένη και την βλέπω γεμάτη, θέλω στο κεντρικό κομμάτι και ενώ είμαι χαμένη και όλες είναι πιασμένες, βλέπω στην πρώτη σειρά μία στην άκρη.. νιώθω ικανοποιημένη τελικά.. και πριν προλάβω να καταγράψω τα δικά μου στην ατζέντα, εμφανίζεται στην σκηνή από το κοινό ερχόμενος (ούτε καν τον είχα προσέξει), ο Γιώργος Καραμίχος, καλησπερίζοντας μας, στην συνέχεια μας ευχαριστεί και μας λέει ότι είναι η γενική πρόβα και μπορεί να σταματήσουν όποτε το κρίνουν οι ηθοποιοί ή ο ίδιος να τους σταματήσει όταν εκείνος κρίνει, ως σκηνοθέτης της παράστασης όταν κάτι πάει λάθος. Μας λέει επίσης να φέρουμε γούρι στην παράσταση. Μακάρι! Αν κι εγώ δεν πιστεύω σε αυτά.. είμαι σίγουρη πώς αυτό που θα δω θα είναι κάτι που θα το θυμάμαι για πάντα.. και ναι.. «Madame Flo» αλλά διαβάζω πώς ο αρχικός τίτλος ήταν Souvenir: A Fantasia on the Life of Florence Foster Jenkins ή Οταν η αλήθεια μας συγκρούεται με την αλήθεια των πολλών του Stephen Temperley. Το έργο σε πάει μία στο γέλιο και μία στο κλάμα. Εγώ έκλαψα αρκετά, ίσως γιατί ήμουν φορτισμένη αλλά το κλάμα πάντα είναι λυτρωτικό.. η υπόθεση είναι αυτή και την αντιγράφω.. «Νέα Υόρκη, 1934. Μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή: Η εξηνταπεντάχρονη κυρία Florence Foster Jenkins, ή αλλιώς η «Madame Flo», «η πιο παράφωνη γυναίκα στον κόσμο», προσλαμβάνει τον τριαντάχρονο πιανίστα και συνθέτη Μεξικανικής καταγωγής, Cosme McMoon, για να την ακομπανιάρει στα φιλανθρωπικά ρεσιτάλ της ενώπιον της καλής κοινωνίας της μεγαλούπολης. Έτσι ξεκινάει μια τρικυμιώδης, τραγελαφική, κωμικοτραγική συνεργασία που κρατάει δώδεκα ολόκληρα χρόνια, μέχρι τον θάνατό της. Σ' αυτό το διάστημα, η μεν Madame Flo δεν παύει ούτε στιγμή να πιστεύει ακράδαντα ότι είναι μια εξαίρετη και επιτυχημένη αοιδός, ο δε McMoon δεν παύει ούτε στιγμή να αγωνίζεται για να την κρατήσει μακριά από την αλήθεια, ότι, δηλαδή, οι ακροατές στις sold-out παραστάσεις της, αλλά και τα πλήθη που σπεύδουν να αγοράσουν τους δίσκους της, απλώς γελάνε μαζί της.  Η Madame Flo επί δώδεκα χρόνια βιώνει την δική της αλήθεια και «ακούει μόνο την μουσική που η ίδια έχει στο κεφάλι της». Τον ίδιο καιρό, ο McMoon περνάει από την απόρριψή της στην αποδοχή, από την αποδοχή στον θαυμασμό και από τον θαυμασμό στην πλήρη ενσωμάτωσή του μαζί της. Γίνεται ο προστάτης και φύλακας άγγελός της. Την φυλάει από τον ίδιο της τον εαυτό. Μέχρι που

η κουρτίνα τραβιέται και η Madame Flo βρίσκεται για πρώτη και τελευταία φορά αντιμέτωπη με την αλήθεια των άλλων. Των πολλών. Μιαν αλήθεια που την συνθλίβει». Ο Γιώργος Καραμίχος όπως ανέφερα και παραπάνω ανέλαβε την σκηνοθεσία του έργου και ήταν καλή εκτός από μια καρέκλα που μου έφερε και καθόταν πλάτη ο  Χρανιώτης και δεν έβλεπα τίποτα! Στον ρόλο της Madame Flo, της παράφωνης αοιδού, είδαμε την καταπληκτική Αντιγόνη Βαλάκου  και πιστεύω ότι όποιος δεν την έχει δει και κυρίως για τους μικρότερους το λέω να πάνε οπωσδήποτε να δουν την παράσταση αυτή, γιατί θα δουν πραγματική ερμηνεία. Ο ρόλος της «Μαντάμ Φλο» δεν είναι εύκολος, έχει όλες αυτές τις ψυχολογικές και συναισθηματικές διακυμάνσεις που φυσικά για έναν ηθοποιό που ξέρει τις τεχνικές να είναι σχετικά εύκολο αλλά στα μάτια του θεατή το παίξιμο αυτό φαίνεται φυσιολογικό και σπουδαίο, όταν βέβαια γίνεται από πραγματικούς ηθοποιούς. Η κα Βαλάκου, την «Μαντάμ Φλο», την έκανε δική της και αυτό τον ρόλο είμαι σίγουρη πώς τον αγάπησε πολύ και τον δούλεψε σαν να ήταν η ίδια.. την έκανε δική της και έγινε στην σκηνή ένα με την Μαντάμ Φλο.. αυτό το έργο ακουμπάει στην ψυχή και την καρδιά του θεατή αλλά κρύβει πολλά όμορφα μηνύματα για την ζωή.. ο Γιώργος Χρανιώτης στον ρόλο του αφοσιωμένου ακομπανιατέρ της, Cosme McMoon, ήταν καλός, πολύ καλός θα έλεγα και με εξέπληξε θετικά, πιστεύω του ταιριάζει ο ρόλος και φαίνεται ο σεβασμός του προς την κα Βαλάκου.. εκείνο που δεν μου άρεσε ήταν που πετάχτηκε δύο φορές ο σκηνοθέτης και είπε: Γιώργο άνοιξε το πιάνο, μα ήταν αυτονόητο ότι θα το έκανε από μόνος του αφού δεν θα έπαιζαν τα πλήκτρα.. άκυρα σχόλια και παράταιρα.. ήταν σαν παραφωνία.. δεν θα το ζήσετε αυτό (ευτυχώς) όσοι πάτε να δείτε την παράσταση.. απλά λέω τι έγινε όταν την είδαμε εμείς..  η μουσική λέει η Μαντάμ Φλο είναι πάνω απ'όλα και όταν ήταν να πεθάνει σε εκείνο το βιβλιοπωλείο, είπε με τον δικό της μοναδικό τρόπο, τι με βρήκε τώρα, είχα πολλά να κάνω.. να αναφέρω ότι η μετάφραση είναι της Μαργαρίτα Δαλαμάγκα – Καλογήρου και την βρήκα πάρα πολλή καλή, τα σκηνικά ο Μανόλης Παντελιδάκης, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, τα κοστούμια της Έλενας Παπανικολάου, πολύ πετυχημένα, ειδικά το μωβ φόρεμα στην αρχή.. την μουσική διδασκαλία για το πιάνο την έκανε η Μάτα Κατσούλη και η βοηθός σκηνοθέτη είναι η Βιργινία Κυπριώτη. Εύχομαι αυτή η παράσταση να μπει στην καρδιά του θεατρόφιλου κοινού και να την θυμάται όσα χρόνια κι αν περάσουν..