Είσοδος
Θεατρόφιλος
ΠΑΤΕΡΑΣ
 
Γεωργία Παπαβασίλη 09/02/2012 12:17

Σάββατο βράδυ.. πρώτη του μήνα.. δεν μπορεί να ξεκινήσει καλύτερα από το να δει κάποιος μια θεατρική παράσταση.. ο καιρός ακόμα προσπαθεί να γαντζωθεί από μία καλοκαιρινή διάθεση.. οι τέσσερις μας ξεκινάμε από διαφορετικά σημεία της Αθήνας για το θέατρο «Βαφείο» και ομολογουμένως από όλους μας, παίζουμε το δικό μας έργο πριν δούμε τον «Πατέρα».. τελικά τα καταφέρνουμε και είμαστε όλοι εκεί.. το ξέρω ότι κουράζω εάν πω για τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ (επειδή λέω συνέχεια και παντού ότι είναι ο αγαπημένος μου) αλλά κάπου διάβασα αυτό «χαρισματικός προφήτης του θεάτρου του 20ου αι. που άνοιξε ορίζοντες καλλιτεχνικής έκφρασης και ανθρώπινης ειλικρίνειας γεφυρώνοντας τον 19ο με τον 20ο αιώνα με ένα ακροβατικό, θανάσιμο άλμα, έγραψε τον «Πατέρα» στη Βαυαρία το 1887». Τον «Πατέρα» τον έχω ξανά δει, το 2007 στο θέατρο «Στοά» με τον Θανάση Παπαγεωργίου και την Λήδα Πρωτοψάλτη. Και παρένθεση: κάνουν καθημερινό αγώνα για να κρατηθεί αυτό το θέατρο, γιατί δεν ανήκει στην λεγόμενη θεατρική πιάτσα και θέλουμε να παραμείνει γιατί δεν αντέχουμε την εικόνα του γκρεμίσματος ενός θεάτρου για να γίνει σούπερ μάρκετ.. έτσι φαίνεται και ο πολιτισμός ενός λαού τελικά.. εμπορικότητα και κατανάλωση.. τέλος

πάντων.. για τον «Πατέρα» θα πω.. είναι αποτέλεσμα των πραγματικών ανησυχιών του συγγραφέα που βασανιζόταν από τους διαχρονικούς προβληματισμούς για την πατρότητα και το αιώνιο χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα. Αφορμή η διαλυμένη σχέση του με τη γυναίκα του. Η αγωνία του μεταφέρεται στον ήρωα. Που προσπαθεί να διατηρήσει το δικαίωμα της απόλυτης ευθύνης στο παιδί του -σύμφωνα με τις επικρατούσες απόψεις της εποχής- και παράλληλα μάχεται την προσπάθεια της γυναίκας του που προσπαθεί να έχει και εκείνη δικαίωμα και λόγο στην ανατροφή της κόρης της. «Ο Πατέρας» είναι μια θανάσιμη αναμέτρηση ανάμεσα στον Ίλαρχο (Άντολφ), στρατιωτικό και σεβαστό επιστήμονα, και τη σύζυγό του Λάουρα σχετικά με την ανατροφή και μόρφωση της κόρης τους Βέρθας.  Η υπόθεση παίρνει πολύ σοβαρή τροπή όταν η Λάουρα «υποβάλλει» στον άντρα της πώς μπορεί να μην είναι αυτός ο φυσικός πατέρας.  Μέσα στη δίνη της αμφιβολίας και του πάθους, ο «πατέρας», νικημένος, οδηγείται στην παραφροσύνη ... Όλο το δράμα ξετυλίγεται στο σπίτι του Ίλαρχου, στο οποίο βασιλεύει γυναικοκρατία και κρυφή διακυβέρνηση από τη γυναίκα.  Στον «Πατέρα», ο συγγραφέας σκιαγραφεί με ψυχογραφική μαεστρία τη σύγκρουση των φύλων βλέποντας στην πάλη άντρα-γυναίκας μια στοιχειακή αναμέτρηση που παίρνει διαστάσεις φυσικού νόμου. Η μετάφραση του έργου που βλέπουμε είναι του Νίκου Γκάτσου που πραγματικά είναι πολύ καλή έως άψογη μπορώ να πω. Η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Βούρου που υποδύεται και τον Ίλαρχο.. Πετυχημένος και στα δυο.. χωρίς να κουράζει γιατί η παράσταση κρατά δύο ώρες χωρίς διάλειμμα..  Σκηνικά ο Ανδρέας Σκούρτης και κοστούμια ο Δημήτρης Ανδριανός, τα οποία έδεναν σαν σύνολο.. Από όλους

τους ηθοποιούς εκτός από το Βούρο, ξεχώρισα και με διαφορά μεγάλη, την Λαμπρινή Λίβα στο ρόλο της Μάργκαρετ, κουβερνάντα, που είχε και μια ιδιαίτερα συγκινητική και μοναδική σκηνή με τον «Πατέρα».. οι υπόλοιποι Σβεντ:  Σπύρος Δημακόπουλος  – Λάμπρος Κόκκορης (Σβεντ - Νιεντ), Δημήτρης Ανδριανός (Πάστορας),  Μαρία Σκούπα (Λάουρα), Θοδωρής Ανθόπουλος (Γιατρός), Ελένη Σταυράκη-Κοντοσταύλου (Βέρθα) ήταν καλοί με το να ξεχωρίζω την τελευταία αλλά και την Σκούπα ως Λάουρα. Θα πρέπει να σημειώσουμε τέλος ότι εκείνη την περίοδο που οι γυναίκες ξεκινούν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ο φεμινισμός ξεμυτίζει και η σύγκρουση ανάμεσα στα δύο φύλα είναι πιο έντονη από ποτέ η γυναίκα χρησιμοποιεί το ισχυρότερο όπλο της και ταράζει το νου του ήρωα κάνοντάς τον να αμφισβητεί την πατρότητα του ίδιου του, του παιδιού. Ο ανδρισμός του κατακρεουργείται και η κυριαρχία του μέσα στο σπίτι κινδυνεύει. Η γυναίκα άσκησε πάνω στη ζωή του Στρίντμπεργκ μια αντιφατικά μαγνητική έλξη... Θεωρήθηκε μισογύνης... Για τον μισογυνισμό του, την πιο διάσημη 'ασθένειά' του, ο συγγραφέας έχει πει πως είναι «η άλλη όψη της έντρομης έλξης που νιώθω για το αντίθετο φύλο».  Ο Στρίντμπεργκ -που παντρεύτηκε τρεις φορές- έχει συνειδητοποιήσει όσο κανείς άλλος το μοιραίο βάρος της γυναίκας μέσα στη ζωή.  Η γυναίκα, κάποτε στο προσκήνιο της ιστορίας, έχει αποσυρθεί ηττημένη στα παρασκήνια.  Μια πανάρχαιη ήττα που δεν ξεχάστηκε ποτέ... αλλά στην αντίπερα όχθη η γυναίκα και πάλι τραβάει το σκοινί στα άκρα. Και θα νικήσει.