Είσοδος
Θεατρόφιλος
«Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»
 
Γεωργία Παπαβασίλη 08/02/2012 14:54

«Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ».. αυτή την παράσταση ήθελα πάρα πολύ να την δω.. για τρεις λόγους.. πρώτον γιατί είναι έργου του Στρίντμπεργκ, δεύτερον γιατί ο κος Μιχαλακόπουλος είναι κορυφαίος ηθοποιός και γιατί ήξερα θα είναι προσεγμένη δουλειά.. στο θέατρο «Άλμα» πήγα για πρώτη φορά πέρσι και μάλιστα στην αρχή της σεζόν και είδα στην β΄σκηνή το «Επικίνδυνες σχέσεις» που μου άρεσε.. την κεντρική σκηνή την γνώρισα κατά τον Φεβρουάριο και έζησα αλλά και ένιωσα την «Φθινοπωρινή ιστορία».. «Ο χορός του θανάτου» είναι ένα έργο που το είδα τρίτη φορά και είμαι σίγουρη πώς θα το δω κι άλλες φορές.. Πρώτη φορά το είδα στο θέατρο «Ιλίσια» στις 7/12/1997 μαζί με την αδερφή μου την Αθηνά, ήθελα να δω το έργο του Στρίντμπεργκ και την Νόνικα Γαληνέα να παίζει στην σκηνή και λιγότερο τον Παπαμιχαήλ.. έπαιζε ακόμα ο Τ. Χυρσικάκος και η κα Μπόντη.. ήταν μια παράσταση πολύ καλή, που έχουν μείνει σκηνές στο μυαλό μου, με την κα Γαληνέα εξαιρετική όπως το ίδιο και ο κος Χρυσικάκος, τα σκηνικά και η σκηνοθεσία (Μ. Βολανάκης), καταπληκτικά.. αλλά ο κος Παπαμιχαήλ ήταν στην δύση της καριέρας του με αποτέλεσμα, αν και σχετικά καλός, να υπάρχει πρόβλημα στην άρθρωση και να κόβονται λέξεις κλπ.. στην παράσταση αυτή εμφανιζόταν και η υπηρέτρια.. η δεύτερη φορά που είδα τον «Χορό του θανάτου» ήταν στις 13/12/2006 στο θέατρο «οδού Κεφαλληνίας» σε σκηνοθεσία του Ν. Χατζόπουλου και με τους τρεις αξιόλογους ερμηνευτές, την Μπ. Αρβανίτη, τον Γ. Βόγλη και τον Μ. Βακούση. Πολλή καλή παράσταση, πραγματικά.. πριν προχωρήσω να γράψω για την παράσταση που πήγα στις 18/11/11, χάρη στην πρόσκληση της κας Καψή όπου την ευχαριστώ θερμά, θα πρέπει να πω, πώς τον κο Μιχαλακόπουλο τον είδα για πρώτη φορά (7/4/1995) στο Εθνικό θέατρο, στην σκηνή Rex, στο έργο του Σαίξπηρ «Ο έμπορος της Βενετίας» που ήταν πραγματικά εξαιρετικός

και ακόμα θυμάμαι σκηνές.. λοιπόν Παρασκευή βράδυ.. στο θέατρο  «Άλμα».. είναι ο συνδυασμός του παλιού και του καινούργιου..  φτάνω νωρίς.. αν και το τελευταίο καιρό μου βγαίνει η ψυχή με τις συγκοινωνίες και φτάνω στα θέατρα τελευταία στιγμή.. πηγαίνω στο ταμείο..ο νεαρός ευγενικός.. περιμένω την Ελένη.. μάλλον μια σταθερή αξία στην ζωή μου.. ξέρω όμως ότι με νοιάζεται με ένα δικό της τρόπο.. εκεί που περιμένω βγάζω φωτογραφία με το κινητό, αν και δεν βγάζω ποτέ, έτσι μου ήρθε, την μαρκίζα με τα φώτα.. «ο χορός του θανάτου».. έρχεται κι Ελένη και μπαίνουμε μέσα.. ο κύριος στην πόρτα είναι πάντα ο ίδιος  (όσες εγώ φορές  έχω πάει) και πάντα ευγενικός.. και πάντα μας ενημερώνει για την έκθεση ζωγραφικής που υπάρχει στον πρώτο όροφο.. πηγαίνουμε.. πρώτο κουδούνι και ανεβαίνουμε.. η ταξιθέτρια ευγενική και εξυπηρετική, σειρά Ζ, το θέατρο είναι σχεδόν γεμάτο και κάνει ζέστη.. το κοινό είναι ποικιλόμορφο.. πολλοί νέοι.. χαίρομαι γιατί κάποιος που αγαπά το θέατρο πρέπει να έχει δει τον Μιχαλακόπουλο έστω μία φορά στην ζωή του! Κλείνουν τα φώτα.. το σκηνικό (Απόστολος Βέττας) είναι ωραίο, το έχω δει και προσέξει πριν κλείσουν τα φώτα και έτσι που το βλέπω μου αρέσει.. όταν αρχίζει η παράσταση το βλέπω και με τον φωτισμό (Νίκος Καβουκίδης) και μου αρέσει ακόμα περισσότερο.. μια εξαιρετική μακέτα που στο διάλειμμα το καράβι κινείται εάν το προσέξετε κι αν μείνετε μέσα στην αίθουσα.. διαβάζω ότι η παράσταση θα είναι υπό την αιγίδα της Σουηδικής Πρεσβείας στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Αυγούστου Στρίντμπεργκ (το δεύτερο σκέλος το γνώριζα).  Η υπόθεση του έργου είναι η εξής, την βλέπω και την αντιγράφω..  Σε ένα απομονωμένο νησάκι του αρχιπελάγους της Στοκχόλμης ο Λοχαγός Έντγκαρ (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) και η γυναίκα του Αλίς, πρώην ηθοποιός, (Κατερίνα Μαραγκού)  «γιορτάζουν» τα 25 χρόνια του γάμου τους.  Η πλήξη και οι συνεχείς αντιδικίες τους συνθέτουν τη μικρή τους «κόλαση» ενώ το σαρκαστικό τους χιούμορ είναι η μοναδική τους διέξοδος. Η εύθραυστη ισορροπία του ζευγαριού  διαταράσσεται όταν ένα τρίτο πρόσωπο, ο Κούρτ (Νίκος Αλεξίου), ξάδελφος της Αλίς και φίλος του Έντγκαρ, εμφανίζεται για να κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον το παιχνίδι της αλληλοεξόντωσης τους, αλλά και της βαθύτερης ανάγκης τους να συνυπάρχουν. Η μετάφραση είναι του Ιωάννη Ε. Χρυσάφη, που την βρήκα πολλή καλή και στα πλαίσια των κειμένων και λόγων του Στρίντμεπργκ..

η σκηνοθεσία είναι Ιωάννας Μιχαλακοπούλου και πιστεύω ότι απόδωσε σωστά το έργο με σεβασμό σε αυτό και στον συγγραφέα και το λέω αυτό γιατί όπως συνηθίζω να λέω τα κλασικά έργα τα θέλω κλασικά.. και ο σκηνοθέτης παίζει καθοριστικό ρόλο στο αποτέλεσμα αυτό.. αξιόλογη σκηνοθετική δουλειά.. κράτησε την ισορροπία του έργου όπως οφείλει ένας σκηνοθέτης και προσπάθησε να το αποδώσει σωστά.. χρησιμοποίησε τα σκηνικά κατάλληλα (όπως τον διάδρομο) .. δημιούργησε μια ατμόσφαιρα και παρέσυρε το κοινό να μπει στην ατμόσφαιρα του έργου (οι τρεις διπλανοί μου άντρες έλεγαν όλο για την Μαραγκού, τι μέγαιρα που είναι!).. αλλά το κυριότερο είναι πώς μπόρεσε να στηριχθεί στο ίδιο το έργο αλλά και στους αξιόλογους ηθοποιούς.. στα κοστούμια  (Γιάννης Μεντζικώφ) έχω μια διαφωνία, τα κοστούμια της Μαραγκού είναι προσεγμένα όπως και του Μιχαλακόπουλου ενώ του Αλεξίου, τα βρήκα πολύ στο σήμερα και άρα αταίριαστα για μένα. Η μουσική είναι της Άννας Στερεοπούλου που ήταν πολλή καλή και ταιριαστεί με την ατμόσφαιρα του έργου..  διαβάζω κάπου πώς αυτή η παράσταση πρωτοανέβηκε το 1977 από τον Μάνο Κατράκη και την Έλλη Λαμπέτη.. ας ζούσα τότε και να έβλεπα εκείνη την παράσταση κι ας ήμουν τώρα εξήντα.. συνεχίζω.. τον κο Αλεξίου τον έχω δει πολλές φορές στο θέατρο (τελευταία φορά στο «Κολχαάς») και τον θεωρώ καλό ηθοποιό της γενιάς του.. κι εδώ είναι καλός, πολύ καλός σε αυτό που καλείται να κάνει.. η κα Μαραγκού είναι μέσα στο ρόλο, της πάει πολύ, εξελίσσει τον ρόλο και κερδίζει τις εντυπώσεις, τόσο που κάποιοι αν δεν ξέρουν το στυλ γραφής του συγγραφέα και φυσικά τον μισογυνισμό του, απορούν, οι άντρες ειδικά θεωρούν το συγκεκριμένο ρόλο ένα τέρας.. και οι γυναίκες βγαίνοντας μιλάνε για τις ανθρώπινες σχέσεις και για την «συμβατικότητα» του γάμου.. ο κος Μιχαλακόπουλος έχει την πείρα κι αυτοί οι ρόλοι του πάνε «γάντι» πραγματικά.. το χιούμορ του, κάνει το κοινό σε ένα δύσκολο έργο να γελά μερικές φορές.. αλλά το παίξιμο του είναι καταπληκτικό.. σε πηγαίνει όπου θέλει.. υποδύεται τον σκληρό χαρακτήρα, αλλά σου αφήνει και το παράθυρο της συμπάθειας.. το μήπως είναι κι έτσι που τα λέει αλλά και αλλιώς.. ο αιώνιος πόλεμος του άντρα και της γυναίκας.. δίχως υπερβολές που συνήθως δίνουν στα έργα του Στρίντμπεργκ και τα κόκκινα φουστάνια.. είναι μια παράσταση που αξίζει να την δει το θεατρόφιλο κοινό.. πραγματικά.. στο τέλος το χειροκρότημα για όλους αλλά και για τον κο Μιχαλακόπουλο είναι συγκινητικό και του αξίζει.. σε όλους αξίζει..