Είσοδος
Θεατρόφιλος
«Σιγά τα αίματα!... Oresteia the next generation»
 
Γεωργία Παπαβασίλη 28/02/2012 18:06

Η αλήθεια είναι πως το στυλ της «Σπείρας – Σπείρας» είναι γνωστό.. όπως και η γκάμα της αλλά και το πόσο ανοιχτή είναι η αγκαλιά της και στο να δέχεται νέα μέλη αλλά και προς το κοινό.. η πρώτη παράσταση που είχα δει από την Σπείρα ήταν τον Απρίλιο του 2006 το λεγόμενο τότε «Μπιμπερό» (το οποίο μου άρεσε και με είχε ενθουσιάσει η ομάδα αυτή και είχα γνωρίσει την φωνάρα Αργυρώ Καπαρου) και τότε ο χώρος ήταν διαφορετικός, ήταν σαν παγκάκια με τραπεζάκι και έπαιρνες και ποτό, στην συνέχεια το καλοκαίρι 2006 ήμουν Σκόπελο και σε ένα μπουζουξίδικο και καλά (α βρε Χριστίνα Θεσσαλονικιά με τα ωραία σου! Αν και με έλεγες ξενέρωτη Αθηναία! Γιατί δεν ήθελα να πάω) ήταν μια κοπέλα που έπαιζε κλαρίνο από την Επανομή της Θεσσαλονίκης και τον χειμώνα πάω «Αθηναΐδα» και την είδα! Φαίνεται κάποιος θα την είχε δει, γιατί η κοπέλα, ήταν ταλέντο αλλά και καλό κορίτσι. Την είδα το 2007 στο «Δουλάρες» που δεν μου άρεσε και δεν είχα γελάσει σχεδόν καθόλου γιατί ήταν υπερβολικά όλα τους και κυρίως δεν μου άρεσε το κείμενο, το κλαρίνο όμως μου άρεσε και το σόλο, και μάλιστα ήθελα να φύγω αλλά ήμασταν μεγάλη παρέα και μάλιστα προς τα μέσα που δεν γινόταν η φυγή, σε κανέναν μας δεν άρεσε οπότε δεν ήταν ιδέα μου. Η «σπείρα – σπείρα» και με νεύρα να πας ή να είσαι στραβωμένος ή να είσαι κάπως, σου φτιάχνει το κέφι εξ' αρχής στο φετινό έργο.. με την ζωντάνια, το κέφι και το μπρίο της.. στην πόρτα να χτυπά τον κώδωνα

ο Χρήστος Μουστάκας, τον οποίο αγαπώ καλλιτεχνικά και τον θεωρώ μεγάλο πραγματικά ταλέντο. Με το που μπαίνεις σου δίνουν και ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί σε χάρτινο ποτηράκι του καφέ! Το παίρνω και προχωράω. Και σε οδηγούν τα μέλη της σπείρας στις θέσεις, εμένα με πήγε ο Jerome! Κάθομαι τρίτη σειρά, πολύ κακή και δεν είναι και κανένας μπροστά μου και είμαι έτοιμη να τους απολαύσω γιατί ήδη είχα ακούσει θετικά σχόλια από γνωστούς και ειδικά όσοι δεν τους είχαν ξανά δει και τους είδαν πρώτη φορά στην φετινή παράσταση είχαν ξετρελαθεί.. υπάρχουν στιγμές που γελάω πολύ, άλλες τις βρίσκω τραβηγμένες και κουραστικές και άλλες πολύ καλές.. Το θεατρικό μουσικό αυτό έργο είναι των Άκη Δήμου και Σταμάτη Κραουνάκη σε σκηνοθεσία Αθανασία Καραγιαννοπούλου (η οποία είναι πολύ καλή σκηνοθέτιδα και την εκτιμώ) και η συγκεκριμένη σκηνοθεσία μου αρέσει πολύ. Ο Άκης Δήμου είναι ο συγγραφές του κειμένου και μάλιστα ο ίδιος γράφει τα εξής: «Το «Σιγά τα αίματα!...», με υπότιτλο: Oresteia, the next generation, γράφτηκε μετά από παραγγελία του Σταμάτη Κραουνάκη και της Σπείρας του. Κινητοποιημένος από το εκρηκτικό υλικό της ομάδας, έγραψα ένα ... αχαρακτήριστο (αστείο πάντως) έργο με δράσεις, αντιδράσεις, χορούς, τραγούδια και την Ελλάδα του 2011...σε έκτακτη συμμετοχή. Πρωταγωνιστεί η, πασίγνωστη από αρχαιοτάτων χρόνων, οικογένεια των Ατρειδών με επικεφαλής τον ίδιο τον Αισχύλο, ο οποίος, απεγνωσμένα προσπαθεί να συλλάβει, να καταλάβει και να γράψει τα πάθη της. Μόνο που οι ήρωές του απιστούν, «κρεμώντας» τον συνεχώς και  οδηγώντας την έμπνευσή του σε άλλους δρόμους. Δρόμους αστείους, αιχμηρούς -αλλά κι απελπισμένους κάπου στο βάθος- και καταστάσεις  δραματικά (και παρανοϊκά) σύγχρονες.  Κοντολογίς: με όχημα την εμβληματική αισχύλεια τραγωδία και τον απόηχό της, το έργο σαρκάζει το σημερινό, ατελείωτο δράμα μας, διατρέχοντας παράλληλα στιγμές της

νεώτερης Ιστορίας και...σταθμεύοντας σε διαφορετικά θεατρικά είδη. Κι όλ' αυτά, άλλοτε με διαλόγους κι άλλοτε τραγουδιστά, άλλοτε μελαγχολικά κι άλλοτε ξεκαρδιστικά αστεία». Έργο εμπνευσμένο από τον μύθο των Ατρειδών, που διακωμωδεί τον τρόπο και τη βία της καθημερινότητας του Έλληνα. Άνθρωποι από τις αρχαίες Μυκήνες μέχρι σήμερα, αιώνια σύμβολα του χρέους και της θυσίας. Υπόλοιποι συντελεστές, μουσική σύνθεση-τραγούδια : Σταμάτης Κραουνάκης, χορογραφίες : Φωκάς Ευαγγελινός, σκηνικό : Μανόλης Παντελιδάκης, φωτισμοί : Λευτέρης Παυλόπουλος, ήχος : Δημήτρης Μουρλάς και μουσική διεύθυνση-Πιάνο: Άρης Βλάχος. Φέτος χρησιμοποιείται μόνο το αντρικό δυναμικό της ομάδας και η αλήθεια είναι πώς έτσι ταιριάζει αν και μου λείπουν τα πληθωρικά από ταλέντο κορίτσια της ομάδας, μου άρεσε εκτός από τον Χρήστο Μουστάκα, και πέρσι μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη στο «55» ήταν καταπληκτικός, ο «Αισχύλος», φοβερή φωνή, γενικά όλοι τους είχαν καλή φωνή αλλά αυτός το κάτι παραπάνω, και ο Jerome! Τον έχω ξανά δει όπως προείπα αλλά σε αυτή την παράσταση ξεδίπλωσε όλο το ταλέντο του ή μάλλον καλύτερα του δόθηκε η ευκαιρία! Πολύ πολύ καλός. Όλοι οι ηθοποιοί που παίζουν και τραγουδούν είναι: Χρήστος Γεροντίδης, Μπάμπης Γούσιας, Jerome Kaluta, Σάκης Καραθανάσης, Δημήτρης Μάριζας, Χρήστος Μουστάκας, Δημήτρης Μπογδάνος, Κώστας Μπουγιώτης, Γιώργος Στιβανάκης. Το κείμενο σε γενικές γραμμές καλό αλλά είχε κάποια κενά.. και κάποια κρύα αστεία.. όμορφη βραδιά που όλοι φεύγοντας έλεγαν για τις φωνές όλων των αντρών και ότι τους άρεσε αυτό που είδαν.. από τις καλύτερες παραστάσεις της σπείρας, μην πω και η καλύτερη.. και θα πω κάτι που υποστηρίζουν και οι ίδιοι αλλά κι εγώ.. η κρίση θέλει τέχνη..