Είσοδος
Θεατρόφιλος
ΑΝΤΡΕΣ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
 
Γεωργία Παπαβασίλη 23/02/2012 11:04
 

ΑΝΤΡΕΣ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.. Το είδα στο Θέατρο «Άνεσις».. το έργο που πήγα να δω είναι της Έλενας Τορνέρο (όπου δεν γνώριζα το στυλ γραφής της ή έτσι τουλάχιστον νομίζω), σε σκηνοθεσία της Λίλυ Μελεμέ (πολύ καλή) με την Νικολέττα Βλαβιανού. Την τελευταία ήξερα και με έκανε να πάω να το δω, για να λέμε την αλήθεια! Ότι θα πέρναγα τόσο καλά, δεν το περίμενα ειλικρινά! «Ηρωίδα είναι η  Πάττυ, μια γυναίκα γύρω στα 40, δίνει μια τελευταία ευκαιρία στον εαυτό της να ξορκίσει την κακοδαιμονία που την κυνηγάει στις σχέσεις της με το άλλο φύλο, και να βρει επιτέλους τον ιδανικό σύντροφο. Οι άντρες που πέρασαν από τη ζωή της "ζωντανεύουν" ανάγλυφα μπροστά στους θεατές μέσα από

σπαρταριστές, αλλά και συγκινητικές αφηγήσεις και περιστατικά. Τα συνοδεύει πάντα ένα ροκ τραγούδι, που ολοκληρώνει με καταλυτικό τρόπο την ανάμνηση. Η Πάττυ ανακαλεί με πολύ χιούμορ και σαρκασμό όλη την ερωτική της διαδρομή. Κάνει επιλεκτικές ή αναγκαστικές στάσεις στους σημαντικότερους άντρες - σταθμούς της για να ξεκαθαρίσει παλαιούς λογαριασμούς και να προχωρήσει σε μια νέα αρχή. Αυτό που αγνοεί, όμως, είναι πως η μοίρα της παίζει ένα πολύ παράξενο παιχνίδι που θα αιφνιδιάσει ηρωίδα και θεατές στο ανατρεπτικό και απροσδόκητο φινάλε του έργου. Το έργο της καταλανής Έλενα Τορνέρο είναι η ιστορία μιας γυναίκας (που είναι παρούσα), μερικών αντρών (που είναι απόντες) και των τραγουδιών που συντρόφεψαν τη ζωή τους. Μα πάνω από όλα είναι μια ιστορία για τις δεύτερες ευκαιρίες, για τα λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ ή ειπώθηκαν σε λάθος χρόνο, για μηνύματα που δεν έφτασαν ποτέ στους παραλήπτες τους, για συμπτώσεις (κωμικές ή τραγικές), για συμφωνίες και διαφωνίες. Και είναι, φυσικά, η ιστορία αυτής της καταραμένης, ακατάληπτης, ανθρώπινης μανίας που ξεπερνά κάθε εμπόδιο, μικρό ή μεγάλο: της μανίας του έρωτα. Γιατί οι άνθρωποι αγαπούν με πολύ παράξενο τρόπο...» Από το η ηρωίδα έως το παράξενο

τρόπο είναι αντιγραφή! Τα είδα γραμμένα και μου άρεσαν αλλά κυρίως γιατί περιγράφουν αυτά που είναι το έργο.. για το πότε κυλά η ώρα δεν το καταλαβαίνεις.. είναι κάτι σαν σύγχρονο παραμύθι.. που για να πούμε την αλήθεια εμείς οι γυναίκες καμιά φορά το χρειαζόμαστε.. εκείνη την βραδιά που το είδα, το χρειαζόμουν κι εγώ.. η μετάφραση είναι των Γιάννη Μαντά και Δημήτρη Ψαρρά, η μουσική επιμέλεια και οι φωτισμοί της Λίλλυς Μελεμέ, τα σκηνικά-κοστούμια (υπέροχα) της Νατάσας Παπαστεργίου
και η επιμέλεια κίνησης είναι της Μόνικας Κολοκοτρώνη. Ακούγεται ο ραδιοφωνικός παραγωγός του Galaxy 92 Fm: Διονύσης Κλάδης. Και οι Δημήτρης Καλαντζής, Λίλλυ Μελεμέ, Δημήτρης Μυλωνάς, Σπύρος Τσεκούρας, και Νίκος Ψαρράς. Θεωρώ ότι είναι ένας όμορφος μονόλογος.. που σε κάνει να γελάς, να περνάς όμορφα αλλά με ένα γλυκό και καλό τέλος.. κάτι σαν τις ελληνικές ταινίες.. αξίζει..