Είσοδος
Θεατρόφιλος
«ΜΗΧΑΝΗ ΜΠΕΚΕΤ Ή ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΠΠ»
 
Γεωργία Παπαβασίλη 21/02/2012 12:08

Πήγα στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ όπου έχω ξανά πάει πολλές φορές για να δω τα δύο θεατρικά κείμενα του Μπέκετ με το γενικό τίτλο «ΜΗΧΑΝΗ ΜΠΕΚΕΤ  Ή ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΠΠ» σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή με τους Κώστα Αρζόγλου και Ναταλία Στυλιανού.

Είναι η «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΠ» (Krapp's last tape) σε μετάφραση Σεραφείμ Βελέντζα και τα «ΒΗΜΑΤΑ» (Footfalls) ένα πλήρες μονόπρακτο σε μετάφραση Νίκου Καμτσή (μου αρέσουν οι σκηνοθεσίες που κάνει, έχω δει πολλές παραστάσεις που έχει σκηνοθετήσει), που παίζεται για πρώτη φορά αυθύπαρκτο, (και όχι ανάμεσα σε άλλα πολλά έργα, στα πλαίσια κάποιου αφιερώματος ή φεστιβάλ). Είναι δύσκολη παράσταση και τώρα κατάλαβα γιατί δεν τους πολυαρέσει γιατί οι άνθρωποι έχουν μάθει στην ευκολία, στα ευκολοχώνευτα έργα και όχι στα έργα που πρέπει να μπορείς να σκεφτείς. Η παράσταση αυτή μου άρεσε πάρα πολύ και την βρήκα μια καλοκουρδισμένη παράσταση, η οποία ήταν άψογα στημένη με πάρα πολύ καλή σκηνοθεσία και πολύ καλές ερμηνείες. Να σημειώσω ότι η κοπέλα στο ταμείο ήταν πολύ ευγενική

και εξυπηρετική. Το έργο είχε γράφεις όπως όταν άκουγα στην αρχή την φωνή του κ Αρζόγλου ότι η αγάπη αυτή ήταν μια εξορία και τα λόγια της κας Στυλιανού, ότι είναι οδυνηρό να μην είσαι ο εαυτός σου αλλά πιο οδυνηρό να είσαι ο εαυτός σου! Πόσο ταιριάζει σε κάποιους σκέφτομαι.. όλο το έργο είναι από φράσεις με βαθιά νοήματα αλλά ένα στολίδι η κάθε μία με λόγο ύπαρξης. Είναι, το ξανά λέω δύσκολη παράσταση αλλά εξαιρετική, με καταπληκτική σκηνοθεσία και ερμηνείες απλά πρέπει να είσαι προσηλωμένος εκεί σε αυτό που βλέπεις και να σκέφτεσαι και να ερμηνεύεις ή να ταιριάζεις πράγματα και πρόσωπα. Αξίζει αυτή η παράσταση. Αξίζει πραγματικά.