Είσοδος
Θεατρόφιλος
«ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΡΔΟΠΑΤΗ»
 
Γεωργία Παπαβασίλη 22/02/2012 10:34


«ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΡΔΟΠΑΤΗ».. Το είχα πάει σερί.. (Παρασκευή 11/11/11 «Σομόν σατέν», Σάββατο 12/11/11 «Δεν πληρώνω.. Δεν πληρώνω τίποτα!», Κυριακή 13/11/11 «Φαύστα», Δευτέρα 14/11/11 «το Μήλο», Τρίτη 15/11/11 «Ψέκασα την Ελίζα», Τετάρτη 16/11/11 «Ατέλειωτη Βροχή») και έτσι πίστευα πώς την Πέμπτη 17/11/11 λόγω της ημέρας και τα προβλήματα που φέρνει στο κέντρο, δεν θα πάω θέατρο και θα κάνω άλλες εκκρεμότητες.. ξαφνικά στην οθόνη του υπολογιστή μου βλέπω post για προσκλήσεις την συγκεκριμένη ημέρα και μάλιστα στην Πλατεία Κολιάτσου.. δηλώνω συμμετοχή και κερδίζω..  στην «θεατρική σκηνή» με βρίσκει ο δρόμος.. έχω ξανά πάει αρχές του έτους 2001 και μετά σχεδόν 11 χρόνια

πηγαίνω..είναι ένα ωραίο, ζεστό και μικρό θέατρο και απ' έξω δεν του φαίνεται.. η κοπέλα είναι ευγενική στο ταμείο.. τα παλιά προγράμματα υπάρχουν στην τιμή των 5 ευρώ.. το φουαγιέ είναι μεγάλο.. μπορείς να βάλεις καφέ και νερό χωρίς να πληρώσεις.. και είναι γεμάτο φωτογραφίες και με ένα πιάνο.. κάθομαι δίπλα στο πιάνο.. δεν έχω ιδέα πώς παίζεται αλλά κάθομαι και απέναντι μου στο τραπέζι βρίσκεται η Λήδα Πρωτοψάλτη, ο Θανάσης Παπαγεωργίου και άλλοι φίλοι τους.. με κοιτάζει την κοιτάζω.. στην πραγματικότητα είναι διαφορετική, όπως και οι υπόλοιποι με το να λένε διάφορα για άλλους συναδέλφους.. είναι άνθρωποι κι αυτοί σκέφτομαι.. τρίτο κουδούνι.. βρίσκουμε τις θέσεις μόνοι μας, που είναι ξεκάθαρο αλλά μέσα στο χώρο του θεάτρου κάνει κρύο.. το πιο πολύ κρύο που έχω νιώσει στην φετινή σεζόν.. κάθεται φυσικά μπροστά μου η Πρωτοψάλτη., η Λήδα! Αρχίζει.. με απίστευτες φωτογραφίες και με μια μουσική νοσταλγίας.. μέσα μου με ανακούφιση λέω, απόψε θα δούμε πραγματικό και καλό θέατρο.. και βλέπουμε ένα απίστευτο μονόλογο.. ο κος Αντώνης Αντωνίου, καταπληκτικός στο ρόλο του.. μπορώ να πω, πώς δεν κατάλαβα πώς κύλησε η ώρα και με συγκίνησε.. πραγματικά με συγκίνησε.. γιατί ήταν η επιμονή στο όνειρο.. ένα έργο θαυμάσιο.. είναι του Θανάση Βαλτινού.. «Το έργο βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Ανδρέα Κορδοπάτη από το χωριό Δάρα

Μαντινείας και μας μιλάει για τις περιπέτειες που πέρασε όταν το 1903 αποφάσισε να φύγει μετανάστης για την Αμερική, ακολουθώντας τους χιλιάδες μετανάστες από όλη την Ελλάδα και κυρίως από την Πελοπόννησο. Σε μια ταραγμένη Ελλάδα -πόλεμος του 1897- στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, ο ξενιτεμός στη «γη της επαγγελίας» ήταν ένα όνειρο που κυνηγούσαν όλοι με κάθε θυσία. Έτσι ο Κορδοπάτης, βγήκε παράνομα στην Αμερική και έζησε κυνηγημένος λαθρομετανάστης σε πολλές πολιτείες». Η επιμονή για το όνειρο.. το έργο είναι σε σκηνοθεσία και διασκευή του Αντώνη Αντωνίου και είναι πολύ πετυχημένα και τα δυο. Η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα είναι καταπληκτική και ταιριάζει απόλυτα με το ύφος και τα λόγια του έργου.. καταπληκτική.. τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Νίκου Κασαπάκη, πολύ καλά και ταίριαζαν απόλυτα και έδεναν όλα μαζί σε ένα άρτιο και πετυχημένο αποτέλεσμα. Υπέροχη παράσταση που αξίζει πραγματικά να την δει κάποιος.. μια ιστορία που ίσως θα επαληθευτεί μετά από ένα αιώνα ξανά.. δεν το εύχομαι αλλά το φοβάμαι..