Είσοδος
Θεατρόφιλος
«ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΒΡΟΧΗ»
 
Γεωργία Παπαβασίλη 20/02/2012 15:45

 «ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΒΡΟΧΗ».. ένιωθα μια προσμονή για να δω μια παράσταση με ατμόσφαιρα.. κάτι καλό.. πάω στο «Ροές» η γυναίκα στο ταμείο είναι κάπως το στυλ «Παπαβασίλη», αλλά οκ βρίσκουμε την άκρη.. το φουαγιέ θυμίζει σαν μπαράκι μικρό.. έχω ξανά πάει στις «Ροές».. πήγα για πρώτη φορά πέρσι  να παρακολουθήσω το έργο «Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα» με την Ναταλία Δραγούμη κλπ.. η «Ατέλειωτη Βροχή» (Α steady rain) είναι θεατρικό έργο του Keith Huff (Κιθ Χαφ) σε σκηνοθεσία του Αντώνη Καφετζόπουλου. Αυτή την στιγμή δεν θυμάμαι αν έχω δει έργο που να το έχει σκηνοθετήσει ο τελευταίος αλλά η σκηνοθεσία μου αρέσει.. στην ουσία με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα σε βάζει στην ατμόσφαιρα του έργου και μου αρέσει αυτό που βλέπω.. δεν ξετρελαίνεσαι αλλά είναι καλό.. θα πρέπει να επισημάνω όμως ότι μετά το διάλειμμα το άτομο που εκτελούσε χρέη φωτιστή μας τρέλανε με το χαρτί ή σακουλάκι που έτριζε και με το κινητό που χτυπούσε.. ήταν αρκετά έως πολύ ενοχλητικό.. ευτυχώς δεν κράτησε για όλο το δεύτερο μέρος..

Διαβάζω αυτά για το έργο και μου αρέσουν και τα αντιγράφω.. «Που βρίσκεται η αλήθεια όταν δυο άνθρωποι διηγούνται τα ίδια γεγονότα, ο καθένας από τη σκοπιά του; Τι είναι ηθικό και τι νόμιμο; Τι είδους αστυνομικοί είναι ο Ντένι και ο Τζόϊ; Τι είδους φίλοι και σύντροφοι; Το έργο με στοιχεία σκληρού ποιητικού ρεαλισμού, εναλλάσσοντας δύο παράλληλους μονολόγους με σκηνές διανθισμένες με κυνισμό αλλά και οξύ χιούμορ, επιχειρεί να φωτίσει τη σχέση ανάμεσα σε δυο λευκούς, καθολικούς και πιστούς στη φιλία τους μπάτσους, στο σύγχρονο Σικάγο. Η παραβατικότητα, χέρι-χέρι με την αφοσίωση, θα οδηγήσουν τελικά τους δυο χαρακτήρες σε εκείνο το σημείο όπου πρέπει ο καθένας να πάρει αποφάσεις. Αποφάσεις ζωής και θανάτου,  αγάπης και μίσους, προδοσίας και θυσίας, έρωτα και απελπισίας. Ένα εξαιρετικά δυνατό, μινιμαλιστικό και βαθύ κείμενο συνδυάζεται με δύο μνημειώδεις χαρακτήρες που παραπέμπουν στο  "Έγκλημα και Τιμωρία", στα έργα του Ντέιβιντ Μάμετ κ.λ.π...». Η μετάφραση είναι της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου (πολύ καλή), τα σκηνικά / κοστούμια της Έλλης Παπαγεωργακοπούλου (τίποτα το ιδιαίτερο και μάλιστα η κουρτίνα δεν κρύβει και καλά τα σκηνικά άλλης παράστασης που παίζεται στον ίδιο χώρο άλλες ημέρες..).

Οι δύο πρωταγωνιστές είναι ο Δημήτρης Αλεξανδρής και ο Γιάννης Στάνκογλου. Είναι καλοί αλλά στα μέτρα που έχουν χαρακτηριστεί από την τηλεοπτική τους πορεία.. δεν γίνεται η ανατροπή..

πατάνε πάνω στην πεπατημένη.. αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι είναι κακοί.. όχι.. ο Αλεξανδρής απλά μου θύμισε το σήριαλ που έβλεπα ως φοιτήτρια (χαμός γινόταν!) το «λόγω τιμής».. καλός όμως, άνετος σίγουρος, με αέρα γενικά και με το κοινό.. του το επιτρέπει ο ρόλος αλλά νομίζω πώς το έχει κι όλας.. όσοι πάτε και κάτσετε πρώτη σειρά να κρατάτε και ένα αναπτήρα εύκαιρο.. θα χρειαστεί.. με βλέμμα καθαρό κοιτώντας το κοινό.. μου άρεσε έτσι όπως έπαιζε.. ο Γιάννης Στάνκογλου ήταν καλός αλλά λίγο τρακαρισμένος.. και το λέω αυτό όχι λόγω του υποτονικού ρόλου αλλά γιατί μπέρδεψε αρκετές φορές τα λόγια και τα ονόματα.. χειροκροτήθηκαν πάρα πολύ, τρεις φορές και πιο πολύ ο Αλεξανδρής.. αλλά είναι μια παράσταση που αξίζει, δεν θα την έβαζα στις πρώτες παραστάσεις αλλά είναι μια αξιοπρεπέστατη παράσταση που αξίζει το χώρο της στην θεατρική σεζόν και φεύγοντας θα σας δώσει την ευκαιρία για συζήτηση.. αξίζει.. για μένα αξίζει..